Σήμερα, στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, κλήθηκα να στηρίξω ,για ακόμη μία φορά , πακέτο οικονομικής ενίσχυσης προς την Ουκρανία, μέσω δανεισμού και εγγυήσεων από τον ευρωπαϊκό προϋπολογισμό.
Το έπραξα με συνέπεια για τελευταία φορά.
Το έπραξα για λόγους αρχής: γιατί η Ευρώπη οφείλει να στέκεται απέναντι σε εισβολές και κατοχές.
Το έπραξα έχοντας στο μυαλό μου την Κύπρο.
Από εδώ και πέρα, όμως, τα πράγματα ξεκαθαρίζουν.
Στην επόμενη Ολομέλεια, αν δεν έρθει:
• ψήφισμα για ουσιαστική οικονομική στήριξη της Κύπρου,
• ξεκάθαρη καταδίκη της εισβολής και της συνεχιζόμενης κατοχής,
• συγκεκριμένες κυρώσεις κατά της Τουρκία για την παράνομη στρατιωτική παρουσία σε ευρωπαϊκό έδαφος,
Δεν πρόκειται να συνεχίσω να συμμετέχω στο παιχνίδι των δύο μέτρων και δύο σταθμών.
Η Ευρώπη δεν μπορεί να έχει επιλεκτική μνήμη.
Δεν μπορεί να συγκινείται για κάποιες εισβολές και να σιωπά για άλλες.
Δεν μπορεί να ζητά δισεκατομμύρια από τους Ευρωπαίους πολίτες, ενώ κάνει πως δεν βλέπει μια κατοχή 50 ετών σε κράτος-μέλος της.
Στήριξα την Ουκρανία με το βλέμμα στραμμένο στην Κύπρο.
Όχι επειδή μας περισσεύουν.
Αλλά η ανοχή στην αδιαφορία έχει όρια.
Και αυτά τα όρια έχουν πλέον εξαντληθεί.
Το ίδιο ισχύει και για την εθνική εγκατάλειψη της Βορείου Ηπείρου, που αντιμετωπίζεται διαρκώς ως “παράπλευρη λεπτομέρεια” από μια Ευρώπη που υποτίθεται ότι υπερασπίζεται το κράτος δικαίου και τα δικαιώματα των μειονοτήτων.
Η ΦΩΝΗ ΛΟΓΙΚΗΣ δεν πρόκειται να λειτουργεί ως χρήσιμος κομπάρσος σε μια πολιτική υποκρισίας.
Ή η Ευρώπη εφαρμόζει τις ίδιες αρχές για όλους,
ή σταματάμε να παριστάνουμε ότι δεν καταλαβαίνουμε τι συμβαίνει.
Αυτή ήταν η τελευταία προειδοποίηση.