Η μία μετά την άλλη οι χώρες της Ευρώπης εγκαταλείπουν τις αποτυχημένες πολιτικές των ανοιχτών συνόρων και της άκριτης πολυπολιτισμικότητας και υιοθετούν όλο και αυστηρότερα μέτρα για την λαθρομετανάστευση την ασφάλεια, την κοινωνική συνοχή και την προστασία των ευρωπαϊκών αξιών.
Η Γαλλία έθεσε περιορισμούς στην πλήρη κάλυψη του προσώπου στον δημόσιο χώρο. Η Δανία ακολούθησε με αυστηρό πλαίσιο. Και τώρα η Πορτογαλία κινείται στην ίδια κατεύθυνση.
Γαλλία, Δανία, Πορτογαλία βάζουν σαφή όρια στη μπούρκα και το νικάμπ.
Και η ελληνική κυβέρνηση; Σφυρίζει αδιάφορα.
Την ώρα που όλο και περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες εγκαταλείπουν τις αποτυχημένες πολιτικές της άκριτης πολυπολιτισμικότητας και αυστηροποιούν το πλαίσιο για την ασφάλεια, την λαθρομετανάστευση και την κοινωνική συνοχή, η κυβέρνηση Μητσοτάκη εξακολουθεί να κρύβεται πίσω από την πολιτική ορθότητα.
Φοβάται να ανοίξει ακόμη και τη συζήτηση.
Βαφτίζει την αδράνεια «ανεκτικότητα».
Βαφτίζει την πολιτική δειλία «προοδευτισμό».
Και αφήνει την Ελλάδα να πληρώνει τις συνέπειες.
Την ώρα που η Ευρώπη βάζει όρια, στην Αθήνα ο Άγιος Παντελεήμονας, η Ομόνοια και ευρύτερες περιοχές γύρω από το κέντρο έχουν αφεθεί επί χρόνια στην πλήρη εγκατάλειψη και στην ανεξέλεγκτη συγκέντρωση λαθρομεταναστών.
Περιοχές της ελληνικής πρωτεύουσας έχουν αλλάξει δραματικά χαρακτήρα. Οι κάτοικοι αισθάνονται ότι εγκαταλείφθηκαν από το κράτος και ότι η καθημερινότητά τους δεν αποτελεί πλέον προτεραιότητα για καμία κυβέρνηση.
Αυτό δεν είναι ενσωμάτωση. Είναι αποτυχία του κράτους.
Η Ελλάδα δεν μπορεί να συνεχίσει να ανέχεται τη δημιουργία κλειστών και παράλληλων κοινοτήτων, όπου η ενσωμάτωση αντικαθίσταται από τον διαχωρισμό και η Πολιτεία απλώς παρακολουθεί.
Και ας σταματήσει επιτέλους η κυβέρνηση να κρύβεται πίσω από εύκολους χαρακτηρισμούς.
Το να ζητάς ασφάλεια, κοινωνική συνοχή και σεβασμό στους νόμους της χώρας δεν είναι ρατσισμός.
Το να απαιτείς από όποιον έρχεται και ζει στην Ελλάδα να σέβεται την ελληνική και ευρωπαϊκή κοινωνία δεν είναι «ακροδεξιά πολιτική».
Το να λες ότι η Ελλάδα δεν πρέπει να μετατραπεί σε ένα άθροισμα παράλληλων κοινωνιών είναι αυτονόητο καθήκον κάθε σοβαρής κυβέρνησης.
Η ΦΩΝΗ ΛΟΓΙΚΗΣ το λέει ξεκάθαρα:
Η μπούρκα και το νικάμπ δεν είναι απλώς ένα ακόμη ρούχο.
Η πλήρης κάλυψη του προσώπου δημιουργεί σοβαρά ζητήματα ταυτοποίησης και δημόσιας ασφάλειας. Παράλληλα, αποτελεί σύμβολο μιας αντίληψης για τη θέση της γυναίκας που δεν μπορεί να τίθεται υπεράνω κάθε κριτικής στο όνομα της δήθεν πολιτισμικής ευαισθησίας.
Τα δικαιώματα των γυναικών δεν είναι διαπραγματεύσιμα.
Δεν μπορεί η Ευρώπη να καταγγέλλει την καταπίεση των γυναικών και την ίδια στιγμή να κάνει τα στραβά μάτια όταν αυτή εμφανίζεται ως «θρησκευτική παράδοση».
Ακόμη πιο σοβαρό είναι το ζήτημα των σχολείων.
Η Ελλάδα δεν μπορεί να μετατρέψει τα σχολεία της σε χώρους όπου η ενσωμάτωση υποχωρεί και ο θρησκευτικός διαχωρισμός γίνεται ανεκτός στο όνομα μιας στρεβλής αντίληψης περί «πολυπολιτισμικότητας».
Η ΦΩΝΗ ΛΟΓΙΚΗΣ απαιτεί άμεση νομοθετική πρωτοβουλία για την απαγόρευση της πλήρους κάλυψης του προσώπου, όπως με μπούρκα και νικάμπ, στους δημόσιους χώρους, με σαφές, αυστηρό και συνταγματικά συμβατό πλαίσιο.
Απαιτούμε επίσης ξεκάθαρους κανόνες στα σχολεία και αποφασιστική προστασία κάθε ανήλικου κοριτσιού από κάθε μορφή εξαναγκασμού και θρησκευτικής πίεσης.
Δεν θα περιμένουμε να παγιωθούν παράλληλες κοινωνίες για να ανακαλύψουμε το πρόβλημα όταν θα είναι πλέον αργά.
Η Ελλάδα είναι ελληνική και ευρωπαϊκή χώρα.
Έχει νόμους, ιστορία, πολιτισμό και αξίες.
Όποιος επιλέγει να ζήσει εδώ οφείλει να σέβεται τη χώρα, τους νόμους και τους θεμελιώδεις κανόνες της κοινωνίας μας.
Η ενσωμάτωση δεν σημαίνει ότι η Ελλάδα θα αλλάξει για να προσαρμοστεί σε όποιον έρχεται.
Σημαίνει ότι όποιος έρχεται οφείλει να ενσωματώνεται στην κοινωνία που τον υποδέχεται και να σέβεται τους κανόνες της.
