Ως ακόμη μία «μεγάλη μεταρρύθμιση» παρουσίασε η κυβέρνηση το πρόγραμμα «Νταντάδες της γειτονιάς». Στην πράξη, όμως, αποδεικνύεται ένα ακόμη κυβερνητικό φιάσκο, με γονείς και εργαζόμενες νταντάδες να πληρώνουν το τίμημα.
Καταγγελίες κάνουν λόγο για αιτήσεις που παραμένουν σε εκκρεμότητα από τον Μάιο, νταντάδες που έχουν πληρώσει ιατρικές εξετάσεις και περιμένουν ακόμη την έγκριση των δικαιολογητικών τους, αλλά και καθυστερήσεις στις πληρωμές.
Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, τα περίφημα 500 ευρώ δεν είναι 500 ευρώ στην τσέπη της νταντάς, καθώς υπάρχουν κρατήσεις, ενώ οι οικογένειες καλούνται να αντιμετωπίσουν μια ακόμη δαιδαλώδη γραφειοκρατική διαδικασία.
Οι νταντάδες περιμένουν το κράτος, οι γονείς περιμένουν τις νταντάδες και η κυβέρνηση περιμένει να περάσει η κατακραυγή.
Και εδώ προκύπτει η πολιτική ευθύνη της αρμόδιας υπουργού, κ. Δόμνας Μιχαηλίδου.
Για άλλη μία φορά η κ. Μιχαηλίδου αποδεικνύεται ανίκανη να μετατρέψει μια κυβερνητική εξαγγελία σε ένα πρόγραμμα που πραγματικά λειτουργεί. Εξαγγελίες, επικοινωνία και φωτογραφίες υπάρχουν. Αυτό που λείπει είναι το αυτονόητο: αποτελεσματικότητα και αποτέλεσμα.
Η ελληνική οικογένεια δεν χρειάζεται άλλες υποσχέσεις. Δεν μπορεί να περιμένει μήνες για ένα πρόγραμμα που υποτίθεται ότι δημιουργήθηκε για να τη βοηθήσει.
Ποια ακριβώς οικογένεια στηρίζει η κυβέρνηση; Αυτή που περιμένει μήνες, πληρώνει από την τσέπη της και πνίγεται στη γραφειοκρατία;
Η ΦΩΝΗ ΛΟΓΙΚΗΣ απαιτεί πραγματική πολιτική για το δημογραφικό: οικονομικά και φορολογικά κίνητρα για τους γονείς, δραστική μείωση ασφαλιστικών εισφορών και ουσιαστική στήριξη της μητέρας που επιλέγει να μεγαλώσει η ίδια το παιδί της.
Το δημογραφικό δεν λύνεται με επικοινωνιακά πυροτεχνήματα. Λύνεται όταν η ελληνική οικογένεια μπορεί να αποκτήσει και να μεγαλώσει παιδιά χωρίς να τιμωρείται οικονομικά από το ίδιο της το κράτος.
