Η τροπολογία για τη γονική μέριμνα δεν είναι απλώς προβληματική. Είναι θεσμικά επικίνδυνη.
Προβλέπει ότι όποιος γονέας δεν ικανοποιείται από απόφαση πρωτοδικείου, μπορεί να επανέρχεται με νέα αγωγή, επικαλούμενος γενικά «μεταβολή συνθηκών», με τα δικαστήρια μάλιστα να υποχρεούνται να δικάζουν κατά προτεραιότητα. Δημιουργείται έτσι ένας μηχανισμός πίεσης και νομικής εξάντλησης, που ευνοεί όποιον έχει χρήμα και ισχύ.
Το πιο αποκαλυπτικό στοιχείο είναι ότι, σύμφωνα με δημοσιεύματα, η πρώτη που έκανε χρήση της τροπολογίας ήταν η ίδια η υπουργός Τουρισμού Όλγα Κεφαλογιάννη, λίγες ημέρες μετά την απώλεια της αποκλειστικής επιμέλειας των παιδιών της σε πρωτοδικείο.
Η τροπολογία πέρασε μέσα σε άσχετο νομοσχέδιο, χωρίς ουσιαστική συζήτηση.
Αυτό δεν λέγεται θεσμική λειτουργία.
Λέγεται φωτογραφική νομοθέτηση.
Και μιλάμε για την ίδια υπουργό που, σύμφωνα με δημοσιεύματα:
– είχε εγκρίνει δαπάνες δεκάδων χιλιάδων ευρώ για χαλιά και ανακαίνιση γραφείου με δημόσιο χρήμα
– είχε προβεί σε πανάκριβο υπηρεσιακό δώρο προς ξένη πρέσβη
Την ώρα που ο ίδιος ο Κυριάκος Μητσοτάκης είχε υποσχεθεί ότι τέτοιες πρακτικές «θα τελειώσουν».
Αντί να τελειώσουν, θεσμοθετούνται.
Για τον πολίτη: αναμονή, κόστος, αβεβαιότητα.
Για τον υπουργό: αλλαγή νόμου, fast-track διαδικασίες, προτεραιότητα.
Όταν οι νόμοι δεν είναι γενικοί αλλά προσαρμοσμένοι σε πρόσωπα,
όταν η εξουσία αυτοεξυπηρετείται,
τότε το κράτος παύει να λειτουργεί ως θεσμός δικαιοσύνης και μετατρέπεται σε μηχανισμό ισχύος.
Η ΦΩΝΗ ΛΟΓΙΚΗΣ ζητά:
– Ποιος εισηγήθηκε την τροπολογία
– Ποιος γνώριζε ποιον εξυπηρετεί
– Και γιατί πέρασε κρυμμένη σε άσχετο νόμο
Η ισονομία δεν είναι διακοσμητική λέξη. Είναι προϋπόθεση Δημοκρατίας.